Mój blog jest kontynuacją moich doświadczeń i przygód, które dotychczas opisywałem na stronie Fundacji "NAVIGARE" Mateusza Kusznierewicza. Zapraszam do czytania moich relacji na www.myzeglarze.pl

„7 godzin w piance”. Dziś 6 wyścigów z czego 3 wygraliśmy. O liczbie przegranych nie piszę, ale dla matematyków-amatorów porachowanie tego nie powinno być problemem. Jutro ostatni wyścig, który przesądzi czy dostaniemy się do półfinałów. Jak widać dramaturgia nie opuszcza nas od początku. To wszystko jest jeszcze podkręcone warunkami atmosferycznymi, ścigamy się bowiem tuż przy plaży, a do tego jesteśmy zdani na łaskę dwóch mas powietrza, ścierających się niczym amerykańscy raperzy ze wschodniego i zachodniego wybrzeża. To prawdziwa wojna, dosłownie 20 węzłów z dwóch przeciwnych kierunków, a wszystko to poprzedzielane momentami totalnej ciszy. Tak samo musiało to wyglądać (ta cisza w środku absolutnego chaosu) w starożytnych Chinach, kiedy przez środek dwóch armii szedł sznur mnichów, a wszyscy wojownicy zaprzestawali walk, by po chwili z zapałem i upodobaniem powrócić do uskuteczniania mordu.

Dziś zawodnicy ścigający się przez całe swoje życie, co chwilę mieli okazję doznać uczucia, które powinno być im już obce, a imię jego to bezradność. Były takie sytuacje gdzie tuż po starcie wszyscy, jak jeden mąż zaczynali kręcić się wokół własnej osi, nie przemieszczając się ani o centymetr (brakowało tylko komiksowej chmurki z dużym znakiem zapytania dorysowanej nad ich głowami), albo na sygnał (jak w pływaniu synchronicznym) wpadali do wody, bo nagle przyszło 15 węzłów z drugiej strony żagla. Jednym zdaniem, wielcy windsurfingowi mentorzy powrócili do żeglarskiego przedszkola… nie tylko nie występowali tu w roli instruktorów, ale sprawiali wręcz wrażenie grupy dzieci pozostawionej bez opiekuna.

Jutro część dalsza.